Pozwolenia na granie na ulicy wyjaśnione

Czym jest pozwolenie na granie na ulicy

Pozwolenie na granie na ulicy (w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Australii i Nowej Zelandii nazywane licencją) to zgoda tego, kto zarządza przestrzenią publiczną, na występowanie tam i przyjmowanie napiwków. Zwykle wiąże się z warunkami: godzinami, czasem, przez jaki możesz zostać w jednym miejscu, minimalną odległością między muzykami i dopuszczalną głośnością.

Nie każde miasto je ma. W niektórych pozwolenie nie jest w ogóle potrzebne, w innych tylko w ruchliwych strefach. Jeśli nie wiesz, co obowiązuje, zacznij od tekstu czy potrzebujesz pozwolenia na granie na ulicy? albo sprawdź miasto na światowej mapie grania na ulicy.

Główne rodzaje pozwoleń

• Ogólne pozwolenie na ulicę. Standardowe pozwolenie rady miasta na ulice publiczne, takie jak pozwolenie City of Sydney na granie na ulicy lub licencja dla artystów ulicznych w Chicago.
• Pozwolenie krótkoterminowe lub dla odwiedzających. Tańsza, krótsza wersja dla podróżnych. Dublin ma 2-tygodniowe pozwolenie dla odwiedzających za €10, Westminster oferuje 1 miesiąc za £10, a Melbourne ma 3-miesięczne pozwolenie premium dla ulicznych muzyków z innych stanów i z zagranicy.
• Pozwolenie premium lub na wyjątkowe miejsce. Osobne pozwolenie na najbardziej ruchliwe miejsce, często zdobywane w drodze przesłuchania. Bourke Street Mall w Melbourne wymaga pozwolenia premium, a Fisherman's Wharf w San Francisco ma własną licencję Port z rezerwowanymi przedziałami czasu.
• Pozwolenia dodatkowe. Dodatkowa zgoda ponad podstawowe pozwolenie: Dublin i Cork pobierają osobną opłatę za nagłośnienie, Nowy Jork wymaga pozwolenia NYPD na urządzenie nagłaśniające dla każdego wzmacniacza, a Melbourne pobiera dodatkową opłatę za sprzedaż płyt lub prac artystycznych.
• Pozwolenia komunikacyjne. Wydaje je przewoźnik, a nie miasto. Przykłady to pozwolenie MBTA w Bostonie, Busker ID w Calgary Transit i program TTC w metrze w Toronto.
• Zgoda prywatnego zarządcy. Pasaże handlowe i targi, takie jak Covent Garden Market Building czy Liverpool ONE, same podejmują decyzje.

Ile kosztują pozwolenia

Opłaty są zwykle niskie. Oto prawdziwe przykłady z danych o miastach stojących za naszymi poradnikami; zawsze sprawdź aktualną opłatę na stronie rady miasta.

Miasto	Pozwolenie	Koszt
Perth, Adelaide, Auckland	Pozwolenie lub licencja rady miasta	Bezpłatnie
Sydney	Pozwolenie City of Sydney	A$15 za 3 miesiące, A$52 za rok
Melbourne	Pozwolenie na obszar ogólny	A$42.30 na 12 miesięcy
Dublin	Pozwolenie na występy uliczne	€30 rocznie, plus €60 za nagłośnienie
Santa Monica	Pozwolenie na występy	$37 na rok kalendarzowy
Chicago	Licencja dla artystów ulicznych	$100 na dwa lata ($50 dla osób powyżej 65 lat, weteranów i osób z potwierdzoną niepełnosprawnością)
Toronto	Pozwolenie dla ulicznych muzyków	CA$55.91 rocznie
Vancouver	Pozwolenie na rozrywkę uliczną	CA$53.59 + GST na 4 miesiące, CA$159.03 + GST na rok

Zwracaj uwagę nie tylko na cenę, ale i na zasady wygasania. Pozwolenia w Santa Monica zawsze wygasają 31 grudnia bez proporcjonalnego rozliczenia, w Toronto 31 marca, a na Gold Coast 31 sierpnia, więc pozwolenie kupione późno w cyklu może się słabo opłacać.

Przesłuchania i nagrania próbne

Niektóre miasta chcą zobaczyć twój występ, zanim pozwolą ci grać. Są trzy częste podejścia.

• Przesłuchanie na żywo. Miejskie pasaże handlowe w Brisbane wymagają 3 do 5 minut przesłuchania, organizowanego w wyznaczone soboty kilka razy w roku. Gold Coast prosi o przesłuchanie, jeśli nie miałeś tam pozwolenia w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Program Música al Carrer w Barcelonie wymaga dwugodzinnego repertuaru i przesłuchania technicznego.
• Zamiast tego nagranie lub próbka. Perth chce linku do nagrania wykonanego w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, Hobart prosi o próbkę twojej pracy, a Melbourne prosi o link lub nagranie twojego występu.
• Bez żadnego przesłuchania. Adelaide, Auckland i Wellington wydają pozwolenia bez niego, a licencja Fisherman's Wharf w San Francisco nie wymaga przesłuchania.

Programy oparte na przesłuchaniach są często najtrudniejsze dla odwiedzających. Przesłuchania do pasaży handlowych w Brisbane odbywają się tylko kilka razy w roku, a Barcelona wymaga zamieszkania w prowincji, więc planuj z dużym wyprzedzeniem. Nasz poradnik o przesłuchaniach dla ulicznych muzyków opisuje, jak się przygotować.

Wymagania dotyczące ubezpieczenia

Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej chroni cię, jeśli ktoś zostanie ranny lub mienie zostanie uszkodzone przez twój występ. To, czy go potrzebujesz, bardzo się różni:

• Gold Coast wymaga ochrony na co najmniej A$20 million, jeśli w twoim występie biorą udział sprzęt, instrumenty, rekwizyty lub udział publiczności.
• Westminster prosi o ochronę powyżej £2 million przy wniosku o licencję.
• W ByWard Market w Ottawie wykonawcy „circle show” potrzebują co najmniej CA$2 million z wymienieniem zarządcy targu i miasta.
• Artyści z Fisherman's Wharf w San Francisco potrzebują ubezpieczenia wymieniającego miasto i Port jako dodatkowych ubezpieczonych.
• Posiadacze pozwoleń w Sydney, którzy przestrzegają warunków, są objęci polisą samego miasta, do A$10 million z udziałem własnym A$500.
• Ubezpieczenie rady miasta Auckland nie obejmuje artystów ulicznych, a rada radzi mieć własne.

To ogólna informacja, a nie porada. Sprawdź treść polisy u ubezpieczyciela, zanim na niej polegasz.

Limity wieku i pozwolenia grupowe

Chicago wydaje licencje tylko osobom w wieku 18 lat i więcej, natomiast Toronto przyjmuje 16- i 17-latków z podpisanym listem zgody. Sydney prosi kandydatów poniżej 18 lat o podpis rodzica lub opiekuna, a Melbourne wymaga zgody rodziców dla osób poniżej 16 lat.

Zespoły powinny sprawdzić, czy każdy członek potrzebuje pozwolenia. W Santa Monica, Hobart, Denver, Chicago, Toronto i Dublinie każdy wykonawca potrzebuje własnego. Cork oferuje pozwolenie dla lidera grupy dla grup sześcioosobowych i większych, z limitem €180 rocznie.

Jak złożyć wniosek

1. Znajdź właściwy organ. Zwykle rada miasta, ale może to być dzielnica, organizacja zarządzająca dzielnicą biznesową (taka jak Downtown Denver Partnership) lub przewoźnik.
2. Zbierz dokumenty. Większość chce dokumentu ze zdjęciem i twojego zdjęcia. Dublin prosi też o potwierdzenie adresu, Montreal o potwierdzenie oceny zawodowej, a Toronto o dokument tożsamości wydany przez państwo.
3. Sprawdź, jak złożyć wniosek. Sydney przyjmuje wnioski tylko osobiście, Vancouver działa przez formularz wysyłany e-mailem, a potem wizytę, a Perth i Melbourne przyjmują wnioski online.
4. Zostaw czas na rozpatrzenie. Perth może potrzebować do 10 dni roboczych, Hobart prosi o dziesięć dni roboczych, Gold Coast chce wniosków co najmniej 20 dni roboczych przed rozpoczęciem, a Calgary zwykle potrzebuje około trzech dni roboczych.
5. Przeczytaj warunki. Są częścią pozwolenia, a ich złamanie może cię go kosztować. Roczne pozwolenie w Dublinie zaczyna się od sześciotygodniowego okresu próbnego.

Gdy pozwolenie już przyjdzie

Miej przy sobie pozwolenie i dokument ze zdjęciem, ilekroć grasz, i wyświetlaj otrzymaną odznakę. Trzymaj kopię warunków w telefonie, żeby pokazać, że ich przestrzegasz, jeśli ktoś zapyta. Gdy będziesz gotowy przyjmować napiwki, tabliczka z kodem QR pozwala ludziom płacić kartą lub telefonem; TipIns eksportuje gotowe do druku tabliczki od A5 do A3 i jest darmowy dla artystów. Zobacz generator tabliczek na napiwki.

Światowa mapa grania na ulicy: Przepisy o zezwoleniach dla 131 miast na jednej mapie.

Częste pytania

Aplikacja TipIns jest dostępna w tym języku. Niektóre linki prowadzą do stron po angielsku.