Zasady grania na ulicy w Europie: poradnik miasto po mieście

Krótka odpowiedź: Nie ma ogólnoeuropejskiego prawa o graniu na ulicy: każde miasto ustala własne zasady, które układają się w trzy wzorce. Niektóre miasta pozwalają grać swobodnie w ramach warunków, niektóre dopuszczają tylko wyznaczone miejsca i przedziały czasu, a niektóre wymagają pozwolenia, często zdobywanego w drodze przesłuchania. Prawie wszędzie trzeba się przenieść po 30 do 60 minutach, a wiele miast całkowicie zakazuje wzmacniaczy.

Jak reguluje się granie na ulicy w Europie

Przepisy o graniu na ulicy w Europie są lokalne. Uchwała miasta, przepis policyjny lub ulotka informacyjna dzielnicy zwykle decyduje, gdzie, kiedy i jak możesz grać, a dwa miasta w tym samym kraju mogą być zupełnie różne. W Niemczech na przykład Berlin zostawia zasady poszczególnym dzielnicom, Monachium wymaga pozwolenia na starym mieście, a Hamburg-Mitte pozwala grać akustycznie bez niego, jeśli przestrzega się jego ulotki.

Większość europejskich zasad ma kilka wspólnych cech: krótkie limity czasu w jednym miejscu, obowiązek przeniesienia się na określoną odległość, godziny kończące się wieczorem i surowe ograniczenia nagłośnienia. Światowa mapa grania na ulicy pokazuje status pozwolenia każdego miasta, które zbadaliśmy.

Wzorzec 1: granie wolne, w ramach warunków

W tych miastach zwykłe granie akustyczne nie wymaga pozwolenia, o ile przestrzegasz warunków.

Amsterdam: 09:00 do 23:00, 30 minut w jednym miejscu, potem przeniesienie się co najmniej 100 metrów dalej, grupy do sześciu osób, bez wzmacniaczy i perkusji, a niektóre ulice centrum są niedostępne.
Haga: bez pozwolenia i, na razie, bez zgłaszania na policję. Do 30 minut i trzech wykonawców, bez wzmacniaczy i perkusji, 8:00 do 21:00 (w niedziele od 13:00).
Gandawa: bez pozwolenia od 1 lipca 2024, z wyjątkiem czasu Gentse Feesten. 10:00 do 21:00, jedna godzina w jednym miejscu, 50 metrów od innych artystów ulicznych.
Malmo: bez pozwolenia; od 1 października 2026 możesz grać dwie godziny w jednym miejscu dziennie, potem przenieść się poza zasięg słyszalności.
Helsinki: miasto podaje, że oficjalne pozwolenie nie jest potrzebne, o ile nie przeszkadzasz okolicy.
Sztokholm i Göteborg: lokalne przepisy porządkowe nie zawierają wymogu pozwolenia na samą muzykę uliczną.
Kopenhaga: bez pozwolenia, ale ścisłe godziny, limit 60 dB i zakaz zbierania pieniędzy (zobacz niżej).

Wzorzec 2: wyznaczone miejsca i przedziały czasu

Wiele miast dopuszcza granie tylko w nazwanych miejscach i o określonych porach, czasem w ogóle bez pozwolenia.

Wiedeń: sztuka uliczna akustyczna tylko w wymienionych miejscach. Najruchliwsze miejsca wymagają miesięcznego pozwolenia (EUR 6.54 miesięcznie, rezerwowanego online miesiąc wcześniej); inne wymienione miejsca go nie wymagają. Wykonawcy muszą mieć co najmniej 16 lat.
Salzburg: tylko wymienione place, takie jak Kapitelplatz i Mirabellplatz, o ustalonych godzinach, jedna godzina na występ i raz dziennie na obszar.
Zurych: głównie brzeg jeziora i lista placów, bez grania w niedziele i święta z dala od jeziora, 30 minut w jednym miejscu.
Lublana: krótkie sety bez nagłośnienia nie wymagają pozwolenia, ale tylko w 19 wyznaczonych miejscach w ustalonych przedziałach czasu.
Kolonia: wokół katedry i na całym Altstadt muzyka jest dozwolona tylko w oznaczonych miejscach.
Bolonia: muzyka i występy ze wzmacnianiem odbywają się na stałych miejscach rezerwowanych przez internetowy system miasta dla artystów ulicznych, do 60 minut naraz.
Praga: bez pozwolenia, ale dekret miasta zakazuje grania na ulicy na liście miejsc w centrum, w tym na całym Rynku Starego Miasta.

Wzorzec 3: pozwolenia i przesłuchania

Barcelona: akredytacja Musica al Carrer, zdobywana w drodze przesłuchania w cyklicznych naborach, tylko dla wyznaczonych punktów. Wnioskodawcy muszą być pełnoletni i mieszkać w prowincji Barcelona.
Madryt: osobiste zezwolenie miejskie, ograniczone do 250 rocznie od końca 2024, z ciaśniejszymi godzinami w wrażliwych strefach centrum.
Genewa: bezpłatna pięcioletnia karta zdobywana w drodze przesłuchania, plus dzienne zezwolenie kosztujące CHF 10.
Monachium: pozwolenie (opłata EUR 10) w strefie dla pieszych Altstadt i na niektórych wymienionych ulicach, do dwóch dni w tygodniu.
Brugia: pozwolenia dzienne lub tygodniowe z limitami miesięcznymi.
Bruksela: ogólne przepisy policyjne zakazują występów w przestrzeni publicznej bez zezwolenia.
Utrecht: występy uliczne wymagają zwolnienia od burmistrza.
Porto, Florencja i Wenecja: licencje lub przydzielane miejsca w ograniczonej liczbie; Florencja przydziela miejsca w drodze naboru publicznego.
Berno: soliści i duety nie potrzebują pozwolenia, jeśli grają najwyżej raz w tygodniu, ale grupy trzech lub więcej osób tak.

Zasady rotacji: jak długo możesz zostać

Limity czasu w jednym miejscu to zasada, którą najłatwiej złamać przypadkiem. Ustaw minutnik.

Miasto	Czas w jednym miejscu	Potem
Genewa	20 minut	Przenieść się; nie w tej samej strefie dwa dni z rzędu
Zurych, Berno	30 minut	Przenieść się dalej
Hamburg-Mitte	30 minut	Przenieść się co najmniej 150 metrów
Amsterdam	30 minut	Przenieść się co najmniej 100 metrów
Kopenhaga	1 godzina	Przenieść się o 100 metrów
Monachium	1 godzina	Każde miejsce raz dziennie
Berlin (Friedrichshain-Kreuzberg)	60 minut	Przenieść się co najmniej 100 metrów
Gandawa, Brugia	1 godzina	Przenieść się dalej
Malmo	2 godziny dziennie	Przenieść się poza zasięg słyszalności

Wzmacniacze są zwykle zakazane

Spodziewaj się grania akustycznego w większości Europy. Wiedeń, Salzburg, Zurych, Genewa, Berno, Hamburg-Mitte, Monachium, Gandawa, Haga, Amsterdam i Nicea zakazują wzmacniaczy dla artystów ulicznych, a Brugia zakazuje także dźwięku zasilanego z baterii. Kilka miast zakazuje też głośnych instrumentów: Monachium nie zatwierdza blach, saksofonu, perkusji ani kobz, a Wiedeń dopuszcza blachy i saksofony na zewnątrz tylko z tłumikami.

Tam, gdzie wzmacniacze są możliwe, warunki są wąskie. Kopenhaga ogranicza muzykę do 60 dB i dopuszcza wzmacniacz tylko do instrumentu elektrycznego, który go potrzebuje, bez mikrofonów dla śpiewaków. Helsinki zakazują nagłośnienia z zewnętrznego źródła zasilania. Malmo wymaga pozwolenia policji na wzmacniacze, a Barcelona wymaga miejskiej plomby na każdym wzmacniaczu. Więcej w poradniku o zasadach dotyczących wzmacniaczy.

Stacje metra i kolei

Systemy komunikacji zwykle prowadzą własne programy, oddzielone od przepisów o ulicach.

Berlin: BVG sprzedawało pozwolenia na oznaczone miejsca na około 40 stacjach U-Bahn, według doniesień po EUR 10 dziennie, bez blach.
Barcelona: metro wymaga osobnego zezwolenia TMB, przyznawanego w rocznych przesłuchaniach.
Bruksela: doniesienia prasowe mówią, że stacje metra wymagają pozwolenia STIB zdobywanego w drodze przesłuchania.
Berno: bez działalności ulicznej na dworcu kolejowym.

Nigdy nie zakładaj, że stacja jest otwarta dla ulicznych muzyków, bo ulica przed nią jest. Więcej w tekście granie na stacjach metra.

Zbieranie pieniędzy: przeczytaj to, zanim wyłożysz kapelusz

Niektóre europejskie miasta ograniczają to, jak, albo czy w ogóle, możesz zbierać pieniądze.

Kopenhaga: ulotka miasta mówi, że duńskie prawo nie dopuszcza zbierania pieniędzy i że nie wolno zbierać pieniędzy ani niczego sprzedawać. Graj tam dla przyjemności, bez kapelusza, zbiórki do futerału ani tabliczki na napiwki.
Zurych, Berno i Gandawa: aktywne proszenie o pieniądze jest zabronione, ale kapelusz, futerał na instrument lub puszka na ziemi są w porządku.
Sztokholm i Göteborg: chodzenie wśród publiczności w celu zbierania wymaga zgody policji; kapelusz lub puszka na ziemi nie.
Hamburg-Mitte: bez zbierania chodzeniem wśród ludzi i bez sprzedaży towarów.
Brugia: nie wolno naprzykrzać się przechodniom z prośbą o pieniądze. Salzburg: występów nie wolno łączyć z żebraniem. Wiedeń: nie wolno żądać zapłaty za występ.

Wspólny mianownik: bierne zbieranie jest zwykle w porządku, proszenie nie. Sprzedaż płyt CD jest często traktowana jako handel, choć Gandawa pozwala sprzedawać własne.

Przyjmowanie napiwków kartą w Europie

Tam, gdzie dozwolone jest bierne zbieranie, tabliczka z kodem QR obok futerału działa jak kapelusz: słuchacze skanują ją i zostawiają napiwek kartą, Apple Pay lub Google Pay przez TipIns, także kartami z innych krajów, co pomaga w centrach turystycznych. Niech tabliczka mówi sama za siebie, zamiast na nią wskazywać. W Kopenhadze zostaw ją w torbie.

Światowa mapa grania na ulicy: Przepisy o zezwoleniach dla 131 miast na jednej mapie.

Częste pytania

Czy w Europie potrzebne jest pozwolenie na granie na ulicy?

To zależy od miasta. Amsterdam, Haga, Gandawa i Malmo nie wymagają pozwolenia na zwykłe granie akustyczne, natomiast Barcelona, Madryt, Genewa i stare miasto Monachium wymagają pozwolenia lub akredytacji.

Czy granie na ulicy w Kopenhadze jest legalne?

Tak, bez pozwolenia, jeśli przestrzegasz godzin miasta i limitu 60 dB. Ale ulotka miasta mówi, że duńskie prawo nie dopuszcza zbierania pieniędzy, więc nie wolno zbierać pieniędzy ani niczego sprzedawać.

Czy w Europie można używać wzmacniacza podczas grania na ulicy?

Zwykle nie. Wiedeń, Zurych, Genewa, Monachium, Hamburg-Mitte, Amsterdam i wiele innych zakazują wzmacniaczy dla artystów ulicznych, a nieliczne miasta, które je dopuszczają, ustalają surowe limity.

Jak długo można grać w jednym miejscu w Europie?

Zazwyczaj 30 do 60 minut. Zurych, Berno i Amsterdam dopuszczają 30 minut, Genewa 20 minut, a Monachium, Kopenhaga i Gandawa jedną godzinę, zanim trzeba się przenieść.

Czy można grać w berlińskim U-Bahn?

Tylko w oznaczonych miejscach z pozwoleniem BVG, według doniesień za EUR 10 dziennie, a instrumenty blaszane nie są dozwolone.

Aplikacja TipIns jest dostępna w tym języku. Niektóre linki prowadzą do stron po angielsku.